آن زمان که وسعت بودن را به خاموشی می سپاری

زمانی قلبهایمان گره می خورند و زمانی تنفر جایگزین

می شود کاش عشق فراموش می شد ای کاش

 عاشق نمی شدیم ای کاش بودن را به آتش

می کشیدیم و ای کاش برای زیستن دلی را

نمی شکستیم که خوشی را بر گزینیم چرا

که آن وقت دلی را می شکستیم آرزو به

خاک سپردیم برای نابودی لحظه ها یک

قدم کافی است تا پلی را بر هم ریزد

و یادی را در دلها خاموش کند و پر شود

ار نفرین که زندگی را به آتش می کشد

و تنی را خسته در لابلای جاده فراموش می کند

چرا که مه ای راه می گیرد و فرسنگ ها

فاصله را پر رنگ می کند آری این گونه است

معمای بودن و من در جدول سرنوشت حل

شدم و گمراه از نبود باور هام این جاده ها

بودند که مرا بر راهی نرفته جا گذاشتند

تا با خود به گور برند

عشقی که مرا نابود کرد   اری......

NNJJKKKJj

از هجوم خاطره ها            از یاد گذشته ها در گریزم

و چه بی رحم                   آسمان تو را فرا خواند

و قلبم را نادیده گرفت            از این پایین نگاه می کنم

زمان..زمان گذر است              در هجومی مرگ بار

شراب گذشته ها               را می نوشم  ........

تا تو را در وجودم                  حل کنم

اکنون تو در بستر                خاک خفته ای

ومن با تنی خسته           و کولباری از گذشته

فانوس دلم را به زیر             خاک می گذارم

چرا که دیگر دلی                  نخواهد تپید...

و یادت را به آب               می سپارم ....

تا از نوشیدنش                 سیراب شوم...

تو در دیوار                        دلم حک شده ای      

خاک هنوزم در                  انتظار تن خسته ام

                       ثانیه ها را می شمارد....                                              

                                 آیا هنوز کوچه های کودکی بی آلایش

                                                                  به نگاهها خیره می شوند

              آیا هنوز تنی در بستری از گناه

                                                            به آتش کشیده می شود

آری باور تنها زیستن

                                       هنوز ذهنم را به بازی  می گیرد

پشت پرده حقیقت

                                            کودک نگاهم پی لبخندی می نگرد

که نامش معرفت می دانند

                                 پشت آن سکوی پرواز

پلی است تا عرش خدا

                           تا لحظه دیدار نگاه

چند قدم پشت سرت

                           پلی است  تا عرش خدا

فاصله تا تندیس نگاه..

                            پلی است............

                      عابران بی نام اند

عشق چند دقیقه فاصله را می خواند

یک طرف را هی نیست

                            پس چرا می خوانند

بر  سر دیوار بلند

                        قلب ها جای یک میمان است

دیر رسیدن جایز نیست

بودن تک تک ثانیه ها نزدیک است

                               من هنوز در پس کوچه کاهگلی

پی لبخندت مه را می بینم

                               من زمان را نامیدم

که تو را در کوچه واژه ها پیدا کنم

                            غافل از آن که تو را........

             در مه سرد پنجره ها حک کردم.....

                           غافل از آن..........

واژه ها کلا مشان را فرا موش کرده اند

و نفس می خواهند ومن بی هویت

از کنارت می گذرم فاصله ها تا سقوط بغض ها

چند قدم نزدیک است حسی در دلم شعله ور می شود

آیا شمارش نفس هایم را می شنوی.......

تو در خواب پر از دلهره ای ومن...

گوش می دهی صدای هق هق زنی

که روزی مادر می نامیدی در حضور بستری از خاک

در تلاطم یادها به دورت حلقه می زنند

و من نگاهی به چشمانت در عمق سیاهی می اندازم

نترس شبی تنها در لا بلای سنگ ها خفته ای

من ثانی ها را برای رسیدنت به تو می شمارم

مرگ چند قدم با صدای خش خش برگ ها فاصله دارد

از حضور سنگی آدمها می گریزم

تاتو را در اوج زیستن به یاد آورم

تو در سکویی از پرواز...

در تک تک سلولهایم جاری خواهی بود

                      تا پستوی حیات..

فانوسی در بر می گیرد

چراغی از نیستن را

به ستاره ها می نگرم

کسی از دور ندایی می خواند

و من ساده.....دل به جاده ها می سپارم

کلامی که باورش نا گذیر است

آری به یکباره آغاز می شود

عشقی که گذشته را در بر دارد

در کنج قلبی شکسته

در تقلایی از بودن

به آوای صدایش می نگرد

منجمد تر از یادها

در دست می گیرد قلب

یخ زدهاش را....

باور ندارد تظاهر زیستن را

لبخندش او را می خواند

در پس کوچه های دیدار

                           آری تظاهر به خندیدن را....

وقتی زمان سپری شدنش را با لحظه ای آغاز

 و گذشتنش  را با تلخی اش می پذیرد

این سر گذشت دیرینه ماست

یک سال دیگر بی خوشی در تکا پویی از بودن گذشت

اما من در پستوی زمان به تو فکر می کنم

به تو که روزم را با تقدس نگاهت آغاز می کنم

و حال می گذرم تا تو را در

همان نگاه کودکانه پرستش کنم

من روزم بی لحظه ای مکث می گذرانم

              باشد روزی یار آور تولد ی که تنها در یک روز پاییزی گذشت

   (تولدم مبارک ۱ آبان)

در تمامی خاطراتم........

با ورت می کنم هم اکنون....

که ساعت ها و روزها می گذرد

آیا تودر فرا سوی آسمان

نگاهم را به اوج خواهی برد

برای تکرا ردیر است

ودیگر دستانم لرزش را فرا موش نمی کند

و تو....

تو هنوز در عمق وجودم جایی

 برای درخشش خواهی داشت

آن زمان که نبضم برای باورت

 به اوج خواهد رسید...

زمان سپری می شود و من

تکرار نفس هایم را می شمارم

و حال دیگر صدایی نمی آید....

 ولی چون مشکلی برای وبش پیش اومده

 تو وب خودم نوشتم.....

چرت پاره مسافر راه مار پیچ و گذشت مسیر

به تندی با نبانه ای پر از انجیر ظهر خورده

 افکارش اینک به جمع وجوری مشغول و

تداعی است تندی رد شدن درختان از

نظرش دستی بر سبیل پر پشت و نگاهش.....

تا سر شاخه خشک آن درخت به تاز نگاهش

می کند از دور هر لحظه نز دیک تر به  نز دیکی

تا آن درخت تنومند که بر تپه ای می افروزد بار

به دوش و آن تپه..........

که یاد می آرد هر بعداظهر شکست سکوت با

نوای نی باز نگاهش افتاد به دور به درختی که

لا نه ای است شاید در دلش و لبخندی زد از قیاس

لانه کفتری میان شکاف پایه پل ماشین رو و چه شبیه دو چیز.......

جان دارو بی جان هر دو زایده حیات دیگری و اما او میرود

به سویش...... صدای خرچ رسیدن ایست.....

پیاده شدن ...... وراه افتادن

اوست که در کنار درخت ایستاده و می نگرد به تپه ای

که جای خوبی است برای درک کردن خستگی 

شایدتا همیشه شاید فقط در آن بعد اظهر

         شاید تا همیشه.....

                                                   (نوشته از آوا)