گر چه در خور زیبایی تو نیست غزل        برای از تو سرودن بهانه ایست غزل  قسم به صبح وشب تو امان چشمانت قسم به عشق     که یک عمر با تو زیست غزل شبی که پنجره ای رو به عشق وا کردیم کسی ندید که از شوق می گریست غزل هنوز می تپد ان شعله زیر خاکستر ببین از آتش عشقم زبانه ایست غزل    

چه کسی پرسید حالم راچنان که باز بگویم از حس شرجی ام از احساس فرو ریخته بر مردابم ان چنان  بی هوا به گذشته پرتاب شدم که حالم از هوایت پر شد از عطش هوست می سوزم ولی دم زدن بی فایده است چرا که خاطره ات خا طره ایست جا مانده در زمانی دوردورترآنکه حتی لحظه بوسیدنت به فکرم خطور کند

بی برهان نمی شود باور کرد             بی علت به دنبال معلوم گشت بی دلیل به راه افتاد  بی مهابا به شب نگاه کرد بی احساس خوشی گلی     را بویید بی نیاز در اغوش کشید بی خیال بوسید بی پروا عریان قدم زد وحتی بی انگیزه عاشق شد         قاعده ها را باید شکست               

زمان  درروی دیواری مه گرفته از حرکت باز می ماند ومن هراسانم که ایا سیاهی شب را باور کنم و این سکوت ثا نیه ها به تلخی قهوه ای می ماند که اینبار هیچ نقشی بر ته آن نبسته ودودی که هر مسافری پتکی به آن می زند وورقهایی که هرگز نوشته نخواهد شد چرا که دیگر حرفی از تو باقی نمانده است که باز بگویم پس همراهی ام کن ولی چه دیر چرا که من سالها ست تن یخ زده ام را در برابر هیچ حرارتی اشکار نخواهم کرد

در این روز کهکشان هم عشق را باور کرد   واجه دوستی را در نگاه خسته کهن سالی معنا کرد    خا طرات رفته را در ذهن خود تداعی  کرد ونور را در وجود خود پیدا کرد اه عشق الهی به وجود خسته ام راه پیدا کرد